Het is nu wo sep 19, 2018 8:17 pm




Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 1 bericht ] 
13 mei 1941: Hitlers blamage is compleet. 
Auteur Bericht
Avatar gebruiker
kniébolo

Geregistreerd:
wo jan 02, 2013 3:51 pm
Berichten: 521
Bericht 13 mei 1941: Hitlers blamage is compleet.
Dat het in de politiek raar kan lopen zou ook Hitler ondervinden toen hij door een van die pikante zijsprongen in de
geschiedenis danig voor schut werd gezet toen bekend werd dat Rudolf Hess, zijn plaatsvervanger, de kluit belazerd
had. Slechts een paar ingewijden wisten dat Hess in plaats van een auto ergens een Messerschmitt geparkeerd had.
Met die omgebouwde Messerschmitt en zonder Hitlers zegen, was de plaatsvervanger onder mysterieuze omstandig-
heden en in wagneriaanse stijl ertussenuit geknepen. Drie dagen later werd bekend dat een solovlucht hem naar
Schotland had gevoerd waar hij op niet veel hoger dan schoorsteenhoogte uit het vliegtuig was gesprongen. Hij wilde een
ontmoeting met een man met wie hij tijdens de Olympische Spelen in 1936 een vluchtige ontmoeting had gehad. De
opwinding was wereldwijd. De passieve en slaafse dienaar die vanwege zijn vrouwelijkheid "Fräulein Anna" werd genoemd,
was hem naar de andere kant gesmeerd. In een poging in de eigen gelederen zijn verloren status te herstellen wilde hij
de Engelsen tot een compromis bewegen: "Die weite Welt für England und Europa bis zum Ural für die Deutschen."
Met deze boodschap had hij zijn Führer de stuipen op het lijf gejaagd. Want Hess wist veel, bijvoorbeeld over Barbarossa.
De invasieplannen voor Rusland waren in het laatste stadium. Bij Hitler sloegen de stoppen door bij de gedachte dat
Hess vrijmoedig uit de school zou gaan klappen. (1)

Op die bewuste dag verbleef Hitler op de Berghof,(2) zijn zomerresidentie in de schaduw van de Beierse Alpen, in
latere tijden zijn therapeutisch toevluchtsoord wanneer de voormalige korporaal de Wolfsschanze ontvluchtte in het besef
dat de maarschalksstaf niet in zijn ransel zat. Om in dit streng bewaakte sancta sanctorum de scheppingskracht
van de geräuschempfindlicher Führer niet te verstoren hingen op ettelijke plaatsen de bordjes "absolute stilte". Maar
toen het onheilspellende bericht over Hess bekend werd, bracht een bijna dierlijk gebrul uit Hitlers keel iedereen aan het
schrikken. "Er heerste hoogste alarmfase" noteerde een getuige. Hitlers ogen vlogen paniekerig over de brief van
veertien kantjes die Hess had achtergelaten. Hij hield het papier tussen de vingers alsof het stonk en slingerde het
met een theatraal gebaar tegen de grond.

In een waar pandemonium volgde een wirwar van bevelen en tegenbevelen. De Berghof leek opeens op een verstoord
wespennest. Ordonnansen snelden in en uit en met overslaande stem werd van alle kanten Beeilung, Beeilung gebruld.
In de ijle berglucht hapte Hitler naar adem en zonder zijn pet zouden zijn haren recht overeind hebben gestaan. "Der
Führer war in schlechtester Stimmung." luidt een andere notitie. De hovelingen krompen met verschrikte ogen in elkaar.
De verwensingen vloeiden met zo’n variatie uit Hitlers mond, dat men alleen nog maar ademloos kon toehoren. Wie
hem niet kon ontlopen, keek gebiologeerd naar de neus van zijn schoenen of poetste de nagels op. Zelfs Johanna Wolf,
zijn moederlijkste secretaresse, durfde hem niet aan te kijken. Schauspielerisch hochbegabt als hij was, daarover zijn
vriend en vijand communis opinio,wist men bij Hitler nooit of zijn optreden echt was. De vraag dringt zich op in hoeverre
Hitler geweten heeft van wat Hess ging ondernemen. Na alles wat we nu weten en in weerwil van zijn onpeilbaar com-
plexe persoonlijk heid kan nauwelijks nog betwijfeld worden dat zijn emoties die keer niet gespeeld waren.

Drie dagen nadat Rudolf Hess zich naar Schotland gerept had, begon het uur van de waarheid met de Grote leugen
en de zoveelste verdraaiïng van de feiten. Handenwringend als de gerant die de mislukte omelet goed moet praten.had
Goebbels het partijkader toegesproken waarna hij zo goed als zijn ene gezonde been hem kon dragen met zijn hup-
pelend-manke loopje richting Hitler snelde. "Passen Sie auf, mein Führer, men zal hem platspuiten of onder hypnose
brengen. Dan zullen ze hem", nu fluisterde hij want hij durfde het niet hardop te zeggen, "achter een microfoon zetten
en een praatje laten houden waar de honden geen brood van lusten."

Goebbels, meester in de Etiketteschwindel en betaald om met zijn virtuositeit in valse voorlichting flink aan de waar-
heid te sleutelen, kreeg de taak het volk in de gewenste contemplatieve stemming te brengen. Goebbels die altijd
klaagde dat Hermann Goering mocht spreken wanneer er rozijnen, bananen en sardientjes te verdelen waren en dat
hij dat mocht doen als de corsetveters en broekriemen strakker moesten worden aangehaald, ging aan de slag. Voor
de radio nog wel, dus iedereen kon het horen. Hij liet verkondigen dat Hess in een aanval van geestelijke verwarring
gehandeld had en met terugwerkende kracht geestesziek werd verklaard. De een na hoogste nazi-leider had dus
eigenlijk al een tijdje in het gekkenhuis moeten zitten. De wereld keek er niet van op dat hoge nazi’s meer dan een
beetje tralala waren, soms zelfs zwaar van lotje getikt of anders hard op weg, maar het was opzienbarend dat het nu
openlijk werd toegegeven.

Ervaren piloten dachten heel anders over Hess’ geestesgesteldheid. Zoals elke nazi-bureaucraat had Hess de
gewoonte om iedere handeling in een document vast te leggen en ook nog bom- en brandvrij op te bergen. De
kundige manier waarop hij zijn bravourstukje voorbereid en uitgevoerd had, zo kwam aan het licht, kon onmogelijk
die van een geestesgestoorde zijn. "Hess hat eine fliegerische Glanzleistung vollbracht, das kann man nur bewun-
dern" luidde hun oordeel.

Hess was niet bepaald een charismatische figuur, maar een hypochonder met wisselende stemmingen en allerlei
ingebeelde ziektes, volledig gespeend van humor en charme. Door passiviteit was hij na 1933 als plaatsvervanger van
de Führer en minister zonder portefeuille op de achtergrond geraakt en werd door menigeen nog slechts als een
quantité négligeable beschouwd. Hij had zich bij het partijkader ongeliefd gemaakt door zijn oproep het roken,
drinken en de veelwijverij op te geven. "Ihre Gesundheit gehört dem Führer" had hij hen voorgehouden. Hess werd
ook nog gewantrouwd omdat er rond hem geen affaires zweefden en omdat hij onzelfzuchtig zijn leven in dienst
van Hitler stelde.

Voor Hitler was Hess "ein Idealist reinsten Wassers", de ideale discipel. Maar achteraf was hij er niet gelukkig
mee dat hij hem als zijn plaatsvervanger had aangewezen. "Für einen Mann wie mich, gibt es keinen Stellvertreter",
vertrouwde hij zijn fotograaf Hoffmann toe. Hess was een zwakke figuur die niet opgewassen was tegen de meer door-
tastende leden in Hitlers entourage. Door zijn gebrek aan zelfvertrouwen zocht hij zijn heil bij astrologen, mag-
netiseurs en andere kwakzalvers.

Het waren er niet veel die zich een vertrouweling van Hitler mochten noemen, maar Hess was er een van hen.(3)
Toch had Hitler onomwonden geopperd dat zijn jarenlange kameraad in zee kon zijn gestort of afgeschoten.
Zijn prestige als Führer was meer waard dan het leven van zijn trouwste kameraad. Terwijl de dolste geruchten in
omloop kwamen beleefde hij enige pijnlijke en crisisrijke uren van ongewisheid totdat de Engelsen Hess’ aankomst
bevestigden. Nu was de blamage compleet, er viel niets meer te bagatelliseren. Er was nog een idioot die opperde
dat de sportieve Engelsen Hess nog wel zouden laten gaan. Dat was immers niet ongebruikelijk bij parlementairs
met de witte vlag. Die idioot was niemand minder dan Joachim von Ribbentrop. Als ambassadeur in Londen en
later als Reichsaussenminister een windbuil en stuntelende hansworst wiens oogtic in de vierde versnelling sprong
zodra hij bij Hitler werd geroepen.

Lord Haw-Haw was een overgelopen Amerikaanse fascist die met zijn radiopraatjes vanuit Hamburg de Britten
soms hoogst amuseerde maar ook in verwarring bracht en ook wel ergerde met zijn woordspelingen op de joden,
zoals jewspapers en refujews. Hij riep om dat het Hess’ ziekelijke interesse voor het occulte was geweest die hem
onweerstaanbaar naar het monster van Loch Ness gevoerd had. De in Berlijn geboren Engelse journalist Sefton
Delmer die vanuit een Londense locatie die de Boevenherberg werd genoemd met zijn propagandazender Gustav
Siegfried I de Duitsers dag en nacht treiterde, riep schamperend om: "De Grote Nul is weg en zo wordt het Duizend-
jarig nog slechts een Honderdjarig Rijk." Nog striemender was de volgende bon mot: "Heel Duitsland zingt 'Wir fahren
gegen England', en nu er werkelijk een komt, wordt hij voor gek verklaard."

Bij zijn verhoor in Schotland werd Hess gevraagd: "U bent dus die geestesgestoorde?" "Oh nee" moet Hess toen
geantwoord hebben, "ik ben zijn plaatsvervanger." Voor Churchill was dat hèt moment om, in Hitlers woorden "mit
dem entsprechende Tamtam und Teaterdonner", zich naar de microfoon te reppen en aan te voeren, en niemand
kon zo diep onder de gordel priemen als Churchill, dat een gek als zijn opvolger het beste bewijs was dat aan Hitlers
geestelijke gezondheid ook wel het een en ander zou mankeren. Een zienswijze die met succes te verdedigen viel.

Nu Hess gevlogen was had de schoft Bormann het terrein voor zich alleen. Bormann die zijn duistere roem vooral
dankt aan zijn gedrag van een middeleeuws denkende en handelende despoot en doorgaat als de slechte aarts-
engel aan de zijde van duivel Hitler, ging aan de slag om van Hess een onpersoon te maken. Om te beginnen gaf
hij zijn kinderen Rudolf en Ilse, genoemd naar het echtpaar Hess, andere namen. Uit zijn obscure brein kwam de
idee dat Hess een "Auslanddeutscher" was die na zijn geboorte in Egypte te lang onder de Untermenschen had
verkeerd. Zijn naam werd uit alle boeken en publikaties geschrapt, zijn portretten werden uit de openbare gebouwen
verwijderd, postkaarten met zijn beeltenis werden vernietigd, straten die zijn naam droegen, kregen een andere naam.
Astrologische tijdschriften met hun occulte apekool werden verboden. "Sachen für alte hysterische Weiber", meende
Hitler. Hess’ adjudanten, lijfwachten en secretaresse werden in Schutzhaft genomen of gingen voor een tijd het con-
centratiekamp in. Astrologen, handlezers, helderzienden, magnetiseurs en andere zwendelaars ondergingen het-
zelfde lot.(4) Bormann wilde Hess’ echtgenote financieel ruïneren, maar daar werd door Hitler, op aandrang van
Albert Speer, een stokje voor gestoken.(5)

************************

1) Dat was zeker geen gekke gedachte, maar Hess heeft zijn mond gehouden. De Engelsen waren op dat moment
trouwens al op de hoogte en hadden Stalin ingelicht. Die vertrouwde het zaakje niet, bang als hij was dat men hem
wilde provoceren.

2) De zeer luxueuze inrichting van de Berghof stond in schrille tegenstelling met alles wat over de sobere levenswijze
van de Hitler naar buiten werd gebracht. Latere uitbreidingen, o.a. met een theehuis hogerop de berg, hebben vele
tientallen miljoenen gekost. Eigenaren van naburige huizen en boerderijen werden met grove middelen tot afstand
gedwongen, voornamelijk door toedoen van Martin Bormann. Het kwam wel voor dat bij afwezigheid van de bewoners
alvast het complete dak van een boerderij verwijderd werd.

3) Hess was een van de twee naaste medewerkers die Hitler mochten tutoyeren, de ander was Ernst Röhm. Hitler liet
de laatste in juni 1934 liquideren in de beruchte Nacht van de Lange Messen.

4) In 1943 werden enkele helderzienden uit hun cel gehaald om mee te werken aan de speurtocht naar de plaats waar
Mussolini gevangen werd gehouden. Mussolini’s verblijfplaats werd echter via andere kanalen opgespoord.

5) Ter ondersteuning van Frau Hess bracht directeur Kroneis van Messerschmidt DM 100.000 bijeen en een andere
sympathisant DM 150.000. Hitler besliste tenslotte dat Frau Inge Hess vanaf 1 juni 1941 een maandelijkse toelage
van DM 1100 zou ontvangen, voor die tijd buitengewoon hoog.
Nadat men in september 1943 Mussolini uit zijn verbanningsoord hoog in de Abruzzen had weggehaald, vroeg Ilse
Hess aan Himmler of er een mogelijkheid bestond "om ook mijn man daar weg te halen."

Bronnen:
Nicolaus von Below: "Als Hitlers Adjutant 1937-1945"
Albert Speer: "Erinnerungen"
Heinz Linge: "Bis zum Untergang"
Ilse Hess: "Ein Schicksal in Briefen"
Max Domarus: "Reden und Proklamationen 1932-1945"
Paul Schmidt: "Statist auf diplomatischer Bühne 1923–1945"
Sefton Delmer: "De Duitsers en ik"

_________________
Voorheen Sauerkraut (gaat door met vissen)


ma mei 13, 2013 9:59 pm
Profiel
Geef de vorige berichten weer:  Sorteer op  
Plaats een nieuw onderwerp Antwoord op onderwerp  [ 1 bericht ] 


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast


Je mag geen nieuwe onderwerpen in dit forum plaatsen
Je mag niet antwoorden op een onderwerp in dit forum
Je mag je berichten in dit forum niet wijzigen
Je mag je berichten niet uit dit forum verwijderen

Zoek naar:
Ga naar:  
Alle rechten voorbehouden © STIWOT 2000-2012. Privacyverklaring, cookies en disclaimer.

Powered by phpBB © phpBB Group